Door het exposeren van mijn werk, vertrekt het werk uit de plaats van het atelier en wordt geïsoleerd tentoongesteld. Dan zal het werk haar eigen kracht, emoties tonen en zal de toeschouwer deze kracht en emoties in meer of mindere mate delen. Door het op te hangen wordt het werk zichtbaar en autonoom beoordeeld. Als maker is dat een belangrijk moment.

Sinds mijn middelbare school maak ik reisschetsen in schetsboeken waarin ik gebouwen, omgeving en mensen schets als een notitie van de reis. Een getekend dagboek. Het schilderen van mensen heb ik lang tegengehouden, maar zie het nu als uitdaging. Daarbij schilder ik geen portretten, maar mensen die onderweg zijn, op reis door het leven met de daarbij behorende emoties. Daarbij zijn mijn reizen de bron.

Als notoir fikkiestoker houd ik van vuur en het maken van vuur. De vuren op mijn terrein zijn de inspiratie van een serie werken, waarin vuur en rook onderwerp worden. En zoals veel van mijn werk, dat zich tussen hemel en aarde beweegt krijgt het vuur ook een andere betekenis.

Het palet van ieders leven is uniek en wordt ingevuld door eigen ervaringen, emoties en gedachten. Ik noteer mijn herinneringen als aan elkaar gestikte lagen waardoor steeds opnieuw een nieuw beeld ontstaat. Ieder mens heeft een eigen beeld van het leven door die verschillen in ervaringen. De herinneringen volgen elkaar op en is uitgangspunt voor ieder afzonderlijk doek.

Het viaduct aan de Sint Geertruiderweg onder de N2 vertelt het verhaal van de jaarlijkse Bronk, de processie die ieder voorjaar door de omliggende dorpen trekt, door een schetsmatige schildering in directe kleuren. In opdracht van de gemeente Eijsden-Margraten heb ik een ontwerp gemaakt en uitgevoerd.

Roeken in het veld na het maaien van mijn weide zijn de directe aanleiding van de serie schilderingen en schetsen van roeken en keukenscharen. De roeken zijn vogels met een sterke uitdrukking door hun houding, een blauwe glans over de vleugels zijn aanleiding voor een subtiel kleurenspel. De schetsen van de roeken gaan over in schilderingen en worden uiteindelijk geplaatst in een abstract beeld met kleurstrepen. De keukenschaar lijkt door haar uitgesproken vorm plots ook op een roek en wordt mede ingezet tot schilderen. Dat wat dichtbij is, is uitgangpunt.

Reizen in steden en natuur vormen inspiratie voor reeks doeken van mensen bij kolommen en in landschappen. Fragmenten van gebouwen, kolommen vormen het decor van de wereld waarin wij verblijven.

De reis naar Marokko als aanleiding voor kleur en vervlechting in serie van gevlochten doeken. Tegen het droge land steken de felle kleuren van geschilderde huizen, vlaggen, kleding, de blauwe lucht en verfbaden sterk af. De kleuren zijn uitgangspunt om geschilderde doeken te vervlechten tot nieuw composities. De techniek van vlechten, zoals ik vroeger op school leerde is uitgangspunt voor het vlechten.

Verglijding van de herinnering als aanleiding voor een reeks schilderijen, waarin de gefragmenteerde herinnering het uitgangspunt vormt. Ieder mens komt in aanraking met dementerende ouderen, die leven met flarden van herinnering. De delen van het geleefde leven dienen zich in fragmenten aan en geven een nieuw beeld van het leven. Dit vormt de inspiratie van nieuwe schilderingen.

Landschap van mijn geest. De her-inneringen van landschappen als lijnen, kleuren en uitzichten zijn aanleiding om in een spel van kleuren, verhoudingen en composities te onderzoeken in grote en kleine formaten. De abstrahering van het licht van de zonsondergang, de dauw van de ochtend en de mist in het dal. De glinstering van het veranderende landschap van iedere dag en van ieder seizoen.